ในปัจจุบัน หน่วยงานราชการด้านความมั่นคงหลายหน่วยงานมีความต้องการใช้อุปกรณ์ที่ใช้ รบกวนสัญญาณของเครื่องมือสื่อสารต่างๆ เช่น สัญญาณรีโมทคอนโทรล วิทยุสื่อสาร โทรศัพท์เคลื่อนที่ และอุปกรณ์สื่อสารไร้สายต่างๆ โดยเครื่องรบกวนสัญญาณนี้จะนำไปใช้ในกิจการสำคัญเช่น การเก็บกู้วัตถุระเบิด การคุ้มกันบุคคลสำคัญ การลาดตระเวน เป็นต้น เนื่องจากมีความหลากหลายในภารกิจต่างๆ ทำให้มีความต้องการใช้งานเครื่องรบกวนสัญญาณที่หลากหลายประเภท เช่น งานเก็บกู้วัตถุระเบิดต้องการเครื่องที่ทนต่อสภาพแวดล้อมภายนอกได้ดี และมีกำลังรบกวนสูง งานคุ้มกันบุคคลสำคัญจำเป็นต้องสามารถเคลื่อนย้ายได้ง่าย อาจจำเป็นต้องติดตั้งบนรถ และมีกำลังรบกวนสูง งานลาดตะเวนจำเป็นต้องใช้เครื่องที่สามารถพกพาได้สะดวก จากความต้องการอันหลากหลายนี้ ทำให้หน่วยงานดังกล่าวได้มีการสั่งซื้อเครื่องรบกวนสัญญาณจากต่างประเทศปีละ กว่า 100 ล้านบาท ซึ่งนับว่าเป็นตัวเลขงบประมาณที่สูงมาก อีกทั้งการนำเข้าเครื่องรบกวนสัญญาณเหล่านี้จากต่างประเทศ นอกจากจะมีราคาสูงแล้ว ยังมีปัญหาทางด้านการบำรุงรักษา เนื่องจากบางครั้งการซ่อมบำรุงใช้เวลานาน ทำให้หน่วยงานไม่มีเครื่องมือใช้ในระหว่างนั้น

จากปัญหาดังกล่าว ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค) จึงได้เสนอโครงการวิจัยและพัฒนาเครื่องรบกวนสัญญาณโทรศัพท์เคลื่อนที่กำลัง สูง โดยออกแบบให้เป็นโมดูลเฉพาะย่านความถี่ที่ต้องการใช้งาน โดยสามารถพัฒนาให้มีกำลังส่งสูงสุดถึง 50 W ต่อย่านความถี่ ทำให้เครื่องรบกวนสัญญาณนี้มีประสิทธิภาพในการรบกวนสัญญาณสูง เพิ่มระยะความปลอดภัยให้กับผู้ปฏิบัติงาน เครื่องรบกวนสัญญาณที่ได้จากงานวิจัยนี้จะมีราคาต่ำกว่าเครื่องที่นำเข้าจาก ต่างประเทศมาก ทำให้ช่วยประหยัดงบประมาณของรัฐ และช่วยลดการนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ นอกจากนั้นการออกแบบเครื่องรบกวนสัญญาณให้เป็นโมดูลเฉพาะย่านความถี่ยังมี ข้อดีอีกคือ เมื่อมีโมดูลความถี่ใดเสีย ก็สามารถส่งมาซ่อมแซมเฉพาะย่านความถี่นั้นได้ ไม่จำเป็นต้องส่งทั้งเครื่องมาซ่อม ทำให้ง่ายต่อการบำรุงรักษา และลดค่าใช้จ่ายในการซ่อมบำรุงได้สูง
วัตถุ ประสงค์ของโครงการ

เพื่อ วิจัยและพัฒนาเครื่องรบกวนสัญญาณโทรศัพท์มือถือกำลังส่งสูง ซึ่งมีประสิทธิภาพและคุณสมบัติที่เหมาะสมในการแก้ปัญหาการจุดระเบิดแสวง เครื่องด้วยโทรศัพท์มือถือ 5 ระบบที่มีใช้งานอยู่ในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน โดยมีกำลังส่งในระดับ 20 ถึง 50 วัตต์ต่อย่านความถี่ จำนวน5 ย่านความถี่ รวม 220 วัตต์ สามารถใช้งานได้กับไฟ AC และ DC

บท คัดย่อ

ปัญหา การก่อความไม่สงบในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ทำให้หน่วยงานความมั่นคง ของประเทศมีความต้องการอุปกรณ์ช่วยเก็บกู้วัตถุระเบิดและรักษาความปลอดภัย ให้กับเจ้าหน้าที่ซึ่งทำงานในพื้นที่เสี่ยงภัยเพิ่มขึ้นอย่างมาก ในบรรดาอุปกรณ์ที่ช่วยในการเก็บกู้วัตถุระเบิด เครื่องรบกวนสัญญาณอุปกรณ์สื่อสาร อาทิ โทรศัพท์มือถือ วิทยุสื่อสาร รีโมทคอนโทรล เป็นเครื่องมือพื้นฐานสำคัญที่ช่วยอำนวยความสะดวกในการเก็บกู้ระเบิดแสวง เครื่องชนิดที่สั่งงานระยะไกลผ่านอุปกรณ์สื่อสารได้ ในปัจจุบันเครื่องรบกวนสัญญาณดังกล่าวที่มีใช้อยู่ในหน่วยงานของรัฐใน จังหวัดชายแดนภาคใต้จำนวนหนึ่ง ประกอบด้วยเครื่องT-Box 3.0 กำลังส่ง 15 วัตต์ต่อย่านความถี่ จำนวนกว่า 90 เครื่อง และเครื่องที่นำเข้าจากต่างประเทศ ซึ่งมีราคาสูงกว่า T-Box 3.0 ถึง 2 เท่า จากการที่หน่วยงานภาครัฐมีอุปกรณ์ดังกล่าวใช้งานอยู่ ผู้ก่อความไม่สงบได้ปรับกลยุทธ์เพื่อก่อให้เกิดการสูญเสียที่มากขึ้น ด้วยวัตถุระเบิดที่มีอานุภาพทำลายล้างในระยะที่เพิ่มสูงขึ้น หน่วยงานทางราชการหลายหน่วยงาน อาทิ กอ.รมน. กรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ สถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ ได้เล็งเห็นความสำคัญของปัญหาและมีความจำเป็นอย่างเร่งด่วนในการจัดหา เครื่องรบกวนสัญญาณเพิ่มเติม โดยเฉพาะเครื่องรบกวนสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่มีกำลังส่งสูงขึ้น เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ได้ในระยะไกล เพื่อให้เพียงพอและเหมาะสมต่อรูปแบบความต้องการใช้งาน ทางหน่วยวิจัยเทคโนโลยีไร้สาย ข้อมูล ความมั่นคงและนวัตกรรมเพื่ออนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม ภายใต้ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค) ซึ่งมีความรู้ความเชี่ยวชาญในการพัฒนาเครื่องรบกวนสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ได้เล็งเห็นโอกาสในการตอบโจทย์ความต้องการของหน่วยงานราชการ โดยทำการพัฒนาเครื่องรบกวนสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่มีกำลังส่งสูงถึง 50 วัตต์ต่อย่านความถี่ สามารถรบกวนสัญญาณได้ในระยะไกล อีกทั้งมีรูปแบบการใช้งานที่เหมาะสมกับความต้องการของหน่วยงานผู้ใช้ เพื่อให้หน่วยงานที่มีความต้องการได้ทำการทดสอบประสิทธิภาพและมั่นใจใน เครื่องรบกวนสัญญาณฯที่เนคเทคพัฒนาขึ้น อันอาจนำมาซึ่งการช่วยลดการสูญเสียเงินตราในการนำเข้าเครื่องรบกวนสัญญาณฯ จากต่างประเทศ และเป็นโอกาสในทางธุรกิจต่อไป

ระยะ เวลาดำเนินโครงการ : 18 เมษายน พ.ศ.2554 ถึง 5 มีนาคม พ.ศ.2555

คณะผู้ วิจัย
หัวหน้าโครงการ :     นายศิวรักษ์ ศิวโมกษธรรม
ผู้ร่วมวิจัย :     นางกุลประภา นาวานุเคราะห์, นางสาวพรอนงค์ พงษ์ไพบูลย์, นายรวีภัทร์ ผุดผ่อง, นายสวัสดิ์ซิตังค์ กาฬปักษ์, นายเมทนี กิจเจริญ, นางสาวกฤษณา สุริยศ, นายวีระยุทธ วัลย์ลดา, นายจุมพล จวนอาจ, นายไทยรัฐ ทรัพย์สังข์, นายวสันต์ จันทรโชติ, นายธานี ดีมีชัย, นางสาวภัทรรัตน์ สงทุ่ง