ดร.วสะ บูรพาเดชะ จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเจ้าของเพจ “พ่อบ้านเล่างานวิจัย” ชวนตั้งคำถามถึงบทบาทของการศึกษาในวันที่ AI เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โดยย้ำแนวคิดของ Fei-Fei Li ว่า “ให้เราฟังสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์ อย่าฟังนิยายวิทยาศาสตร์” และสิ่งสำคัญคือการทำให้มนุษย์ยังมี Agency หรือความสามารถในการตัดสินใจว่าจะใช้หรือไม่ใช้เทคโนโลยีเมื่อใด

เขาชี้ว่า แม้ข้อมูลจะค้นหาได้จาก Google และ AI แต่ “ความรู้พื้นฐาน” ยังจำเป็น เพราะคนที่มีความรู้จะสามารถเชื่อมโยง วิเคราะห์ และประยุกต์ใช้ข้อมูลได้ดีกว่า พร้อมเตือนว่า “ความรู้พื้นฐานก็ต้องมี ความรู้ที่ Apply ก็ต้องมี 2 อย่างมันต้องมาคู่กัน”

สำหรับกระแส AI Tutor และ Personalized Learning เทคโนโลยีอาจช่วยปรับการเรียนรู้ให้เหมาะกับแต่ละคน แต่ไม่สามารถทดแทนบทบาทของครูได้ทั้งหมด โดยเฉพาะการกระตุ้นและชักจูงให้เด็กอยากเรียนรู้ เพราะ “คนที่จะมาเป็น Personal Trainer ให้กับการศึกษาได้ก็คือครู”

AI จึงควรทำหน้าที่เป็น “ผู้ช่วย” ของครู ทั้งการสร้างสื่อ ตรวจสอบการเรียนรู้ และเปิดพื้นที่ให้เด็กได้คิด ไม่ใช่ปล่อยให้ AI คิดแทน

ท้ายที่สุด โจทย์สำคัญอาจไม่ใช่ “จาก Google ถึง AI เรายังมีการศึกษาไปทำไม” แต่คือ “เราควรจะเก็บอะไรไว้เพื่อให้เด็กได้เรียนรู้” เพื่อให้เด็กยังมีความกระหายใคร่รู้ กล้าตั้งคำถาม และกล้าท้าทายความคิดเดิม เพราะ “มีแต่ความรู้ ความคิดที่อยู่ในหัวเขาเท่านั้น ที่สามารถทำให้พวกเขาใช้เทคโนโลยีได้อย่างมีประโยชน์สูงสุด”