ในยุคที่ไม่มีใครป้องกันภัยไซเบอร์ได้ 100% เวทีเสวนาพิเศษด้าน Cyber Resilience ได้ร่วมเจาะลึกแนวทางการเอาตัวรอดขององค์กรผ่านมุมมองประสาน 3 ศาสตร์ “เทคโนโลยี คน และกฎหมาย” ไว้อย่างน่าสนใจ:

มุมมองเทคโนโลยี (หมอไผ่ – ดร.นพ.ศุภฤกษ์ ถวิลลาภ): เผยความจริงว่าระบบในอุดมคติที่ปลอดภัยแต่แรกมักติดข้อจำกัดเรื่องงบประมาณและเวลาทางออกคือต้องจัด Priority ความเสี่ยงและเน้นฝึกซ้อมรับมือให้เสมือนจริง พร้อมฝากข้อคิดถึงคนทำงานว่า “ทำให้ดีที่สุดตามหน้าที่อย่างคุณ ตามความถูกต้องทางวิชาการ และเซฟตัวเองครับ” ด้วยหลักฐานเอกสารเพราะไอทีมักเป็นฝ่ายรับจบทุกงาน

มุมมองกฎหมาย (อาจารย์หยก – ผศ.ดร.พีรพัฒ โชคสุวัฒนสกุล): ชี้ว่ากฎหมายปัจจุบัน เช่น PDPA ปรับแนวคิดไปที่การระวังล่วงหน้าเพื่อลดความเสียหาย (Resilience) มากกว่าการสร้างกำแพงป้องกัน โดยเน้นย้ำเรื่องการคาดการณ์ล่วงหน้า (Anticipation) และให้คำแนะนำสำคัญในการจัดการข้อพิพาทว่า “ล็อกนะครับทุกอย่าง คำพูดไม่มีทางมีน้ำหนักเท่าเอกสาร”

มุมมองจิตวิทยาองค์กร (อาจารย์เจน – ผศ.ดร.เจนนิเฟอร์ ชวโนวานิช): สะท้อนว่าเพียงการอบรมตระหนักรู้ (Awareness training) ไม่เพียงพอ เพราะพนักงานยังกังวลเรื่องการโดนลงโทษจนไม่กล้ารายงานความผิดพลาด องค์กรต้องเปลี่ยนมาสร้าง “Cyber safety culture” ที่ปลอดภัย โดยผู้นำต้องเป็นแบบอย่างที่ดี “สื่อสารอย่างโปร่งใส แล้วก็ไม่ได้สร้างความกลัวให้คน กล้าที่จะรายงาน” เพื่อหยุดความเสียหายไม่ให้ลุกลาม

บทสรุปของเวทีนี้เน้นย้ำว่า ความปลอดภัยทางไซเบอร์ไม่ใช่เรื่องของไอทีเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของทุกคนในองค์กรที่ต้องร่วมมือกันเตรียมแผนและฝึกซ้อมอยู่เสมอ