“คำถามสำคัญไม่ใช่ว่าโทรศัพท์ของเราจะคุยกับดาวเทียมได้หรือเปล่า เพราะวันนี้มันทำได้แล้ว แต่คือดาวเทียมของใคร ใครสร้าง ใครควบคุม ใครเปลี่ยน Protocol ได้ และในวันที่เราต้องการดาวเทียมมากที่สุด ใครถือ Switch”

ประเทศไทยกำลังก้าวจากยุคที่ ซื้อหรือเป็นเจ้าของดาวเทียม ไปสู่ยุคที่ 3 คือการเป็น Builder of the Technology สามารถออกแบบ สร้าง เขียนซอฟต์แวร์ และปฏิบัติการดาวเทียมได้ด้วยตนเอง ซึ่งเป็นหัวใจของ Technology Sovereignty ที่แท้จริง

EOS Orbit ได้พิสูจน์ศักยภาพดังกล่าวผ่านดาวเทียมที่ทีมไทยออกแบบและสร้างเอง ตั้งแต่ Requirement, System Design, Hardware, Software, Testing และ Integration ไปจนถึงการส่งขึ้นสู่อวกาศและรับข้อมูลกลับมายัง Ground Station ในนนทบุรี “ตั้งแต่วินาทีนั้น คำถามว่าบริษัทไทยสร้างดาวเทียมได้จริงหรือเปล่า มันไม่ได้เป็นคำถามอีกต่อไป”

ก้าวต่อไปจึงไม่ใช่การพิสูจน์ว่าไทย “ทำได้หรือไม่” แต่คือการนำ Capability ที่มีไปต่อยอดสู่ภารกิจที่ใหญ่ขึ้น ทั้ง Satellite Communication, Earth Observation, Navigation และ Space Infrastructure ซึ่งในอนาคตจะเชื่อมโยงเป็นโครงสร้างพื้นฐานเดียวกัน

หนึ่งในแนวคิดสำคัญคือ Regional Navigation Satellite System (RNSS) ระบบนำทางด้วยดาวเทียมที่ประเทศไทยสามารถออกแบบและควบคุมเอง เพื่อเป็นโครงสร้างพื้นฐานสำรองสำหรับภารกิจสำคัญ โดยสามารถกำหนด Coverage, Waveform, Authentication, Encryption และ Protocol ให้เหมาะกับความต้องการของประเทศ

คุณสุปิติย้ำว่า การลงทุนด้านอวกาศไม่ควรวัดเพียงว่า “ได้ดาวเทียมกี่ดวง” แต่ควรถามว่า หลังจบโครงการ ประเทศไทยมีความสามารถสร้างอะไรต่อได้ด้วยตัวเอง เพราะดาวเทียมมีวันหมดอายุ แต่ Engineer, IP, Test Process, Supplier และ Manufacturing Capability สามารถสะสมและต่อยอดไปสู่ดาวเทียมรุ่นต่อ ๆ ไปได้

การสร้างอุตสาหกรรมอวกาศไทยให้เติบโตจำเป็นต้องมี 3 องค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ Mission, Capital และ Policy ทั้งโครงการที่ท้าทายขึ้น เงินทุนสำหรับ Deep Tech และนโยบายที่กำหนดอย่างชัดเจนว่า Strategic Infrastructure ส่วนใดควรมี Capability อยู่ภายในประเทศ
ในวาระ 40 ปี NECTEC คุณสุปิติทิ้งท้ายถึงอีก 40 ปีข้างหน้าว่า เทคโนโลยีสำคัญของประเทศจะไม่ได้อยู่เพียงบนพื้นโลก แต่จะก้าว “Beyond the Horizon” ไปสู่อวกาศ

“คำถามไม่ใช่ว่าเราจะใช้เทคโนโลยีเหล่านี้หรือเปล่า แต่คือเราจะเช่าอนาคตจากคนอื่น หรือเราจะสร้างอนาคตขึ้นมาด้วยตัวของเราเอง”
วันนี้จึงไม่จำเป็นต้องถามอีกแล้วว่า “คนไทยทำได้หรือเปล่า” แต่คำถามสำคัญกว่าคือ “ประเทศไทยจะเลือกไปไกลแค่ไหน”